Myne eerste vlerken
E >>
Eugeen Edward Stroobant >> Myne eerste vlerken
Zoo sprak de grysaerd, en reeds riepen dry lakeijen.--
"Van hier, ellendeling, voort, voort met uw geklag!"
"Ach, zei de gryze hun, 'k vergeef u al myn lyên,
'k Verwacht in d'hemel haest een klaerdren levensdag?...
ô Dood! kom hael my ras, tot u kom ik my wenden;
Kom, wacht geen oogenblik, en toef geen enklen stond!..."
Hy sprak--de dood ontving zyn half bevrozen lenden,
En 't was voor 's ryken poort dat men zyn ligchaem vond!!!
_Turnhout, 1840._
AEN HAER.
A toi! toujours à toi!
--VICTOR HUGO.--
Meisje, wen ik aen u denke,
ô Dan klopt my 't hart zoo fel,
ô Dan bruist door al myne aedren
My het bloed zoo snel!
Mag ik uwe stem maer hooren,
Dan reeds ben ik gansch ontsteld;
'k Voel haer myne ziele raken,
En myn boezem zwelt!
En wanneer 'k u mag beschouwen...
Zwygend en van liefde stom,
Kan myn mond geen woorden vormen...
Weet gy niet waerom?
't Is dat ik van minne brande,
Dat myn hart van liefde blaekt;
Dat uw aenzien my betoovert;
En my spraekloos maekt!
't Is dat één blik uwer oogen
My der aerde gansch ontheft;
My vervoert naer hoogre streken
En myn ziele treft!...
_Brussel, 1841._
DE TEMPEL.
_Aen mynen vriend Karel Coomans._
Hoe zoet is het als men aen d'hemeltrans ziet glyden
Des avonds eenzaem ster, die nu de voorbode is
Der stille kar des nachts; wanneer de duisternis
Komt om den aerdbol aen het daglicht te bestryden;
Hoe zoet toch is het dan zyn godsdienstvollen voet
Te wenden naer het dal en naer den dorpschen tempel
Waervan het mos bedekt den nederigen drempel,
Maer waer de hemel toch nog spreekt aen 't vroom gemoed...
Ik groet u, doodenveld, ik groet u zaelge kusten,
Alwaer in vreê 't gebeent' des dorpelings mag rusten;
U, needrig zuilental, u groet ik op myn schreên
Wee, wee hem, die het asch der dooden durft vertrappen!
Ik treed den beuk nu in, en hy herhaelt myn stappen;
Hier buig ik myne kniên op eenen ruwen steen...
Hoe duister toch! hoe stil! in 't diepst der heilge plaetsen
Ontwaert men nauwelyks het scheemrend wederkaetsen
Der eenge lampe die by 't heilige altaer blaekt;
Alléén brandt zy, wyl niets des aerdryks rust komt stooren,
Om hier, op dezen stond, des sterflings zucht te aenhooren,
Vertroostend zinnebeeld der Goedheid die steeds waekt.
'k Stap voort; geen enkle zucht raekt myne aendachtige ooren,
De vloer alleen kraekt op myn afgemeten stap,
'k Beklim nu eindelyk des altaers heilgen trap;
Ik ben alleen; myn ziel, gewyde altaer en wanden,
Mag zuchten nu voor u en ook van liefde branden,
Een ongekende toon hier voor den hemel slaen,
Dien gy alleen maer kent, en gy maer zult verstaen.
Maer hoe, 'k durf onbevreesd hier wenden myne schreden!
En brengen, groote God! op 's Heilges weerdge treden
Een hart dat nog van smart, dat nog van liefde blaekt;
En 'k beef niet dat gy vreke in uwe almogendheden
Den eerbied dien m'u moet, waer ge uw verblyfplaets maekt!
Neen; over mynen gloed wil ik myn schaemt' verbreken,
Onnoozel is de liefd' wen ze is door deugd ontsteken...
Zoo zuiver als het hart, waeraen ik ze onlangs schonk,
Verteert de liefd' het myn; maer 't is een heil'ge vonk,
Door duerzaemheid vereerd, gezuiverd door de ellende.
Ik wilde dat haer de aerde en gansch de schepping kende,
Ik noemd' haer zonder schrik voor 't heilig altaer, nu
Durf ik dit hier ook doen, almagtig God, voor u.
In weêrwil van de vrees, my door uw plaets geboden,
Is toch Elvira's naem in stilt' myn mond ontvloden;
Haer naem, van graf tot graf met dof gezucht herhaeld,
Heeft hier de rust gestoord in 't somber oord der dooden,
Gelyk de treurge toon des geests die zuchtend dwaelt.
Vaerwel, ô kil gebeent'! vaertwel, ô heilge plaetsen!
Reeds deed de nachtecho tweemael het uer weêrkaetsen
Sints dat ik hier, voor u, myn tranen heb geloosd...
De hemel zag myn smart; nu ben ik weêr getroost!...
Misschien op 't zelfde stond, op andre wereldkusten,
Denkt Elvier ook aen my, alleen en zonder rusten,
En komt ze in de eenzaem kluis, het oog van tranen rood,
Aen 't needrig altaer ook vertrouwen haren nood.
_Brussel, 1841._
DE KIKVORSCH EN DE HAES.
't Is maer een niet
Die 't wel besiet.
--JACOB CATS.--
Een groene kikvorsch zat weleer
Eens by een gracht in 't gras,
Een haes kwam ook op deze wei,
Gelokt door 't malsch gewas;
De kikvorsch door zyn komst verschrikt,
Sprong _wip_ het water in...
De haes op 't onverwacht gerucht,
Verschrok zich ook niet min.
Hy sprong;... doch draeide dra zich om
Erkende 't geen hy deed,
En lacht' zoo hartlyk met zyn vrees,
Dat er zyn lip van spleet.
En elke haes, sints 't voorviel, draegt
Hiervan nog 't teeken wis,
Dat, schoon genezen en geheeld,
Voor 't oog nog zigtbaer is.
Indien elk een die deed als d'haes,
Als hy, 't ook moest bekoopen,
Hoe vele lieden zag men dan
Met kwade lippen loopen!
_Brussel, 1841._
DE RUST.
De vrome stiert zyn beê
Tot God, en sluimert stil in de armen van den vreê.
--F. J. BLIECK--
Wel hem, wel hem, die na het dagelyksche werk
Het afgematte hoofd kan rustig nederleggen;
Wel hem, wel hem, die zich, op 't kalm geweten sterk,
"Onschuldig is myn hand en ook myn hart!" kan zeggen.
Hem zygt een zoete slaep terstond op de oogen neêr,
En sluit ze zachtjes toe; hem kwelt geen aeklig waken;
Hem schynt geen geest, geen schim, te wandlen heen en weêr
Voor zyne legersteê; hem kan geen spooksel naken.
Hem komt geen nare droom ontrusten in den nacht;
Hem tuit geen schriklyk woord gestadig in zyne ooren;
Hem wekt geen zucht, geen stem, met donderende kracht;
Niets komt voor hem, ô neen, de stille nachtrust stooren.
Hy slaept, hy slaept gerust, hy slaept gestadig door,
Vervoerd door 't wisslend rot van liefelyke droomen,
Een aegenaem gedacht komt aen zyn zinnen voor,
Wyl heilverschynsels hem gestaêg voor oogen komen.
Nog sluimert hy, nog duert dit heilzaem rustgenot,
Wanneer het haengekraei den dag hem aen komt konden,
Dan staet hy op en stiert zyn eerst gedacht tot God,
En streeft vernoegd tot aen de rustige avondstonden.
_Turnhout, 1839._
AEN EEN REIZIGER.
_Aen mynen vriend S. Ssplichal._
La nuit! ne crains tu pas d'entrevoir la stature
Du brigand, dont un sabre a chargé la ceinture?
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Ne crains-tu pas surtout qu'un follet à cette heure
N'allonge sous tes pas le chemin qui te leurre?...
--VICTOR HUGO.--
Gy reiziger, door woud of hei,
Of over berg of veld,
Die, altyd eenzaem op uw weg,
Door niemand wordt verzeld,
Maek dat gy uw bestemming staêg
Bereikt, eer de avond daelt,
Eer gy verkeerde wegen neemt,
Of in het bosch verdwaelt:
Weet dat, zoodra als de avondster
Aen d'hemel prykt, de geest
Eens vreemden krygers, hier gedood,
Ontwaekt en niets meer vreest;
En dat, wanneer hy u ontwaerd'
En vond in zyne magt,
Gy dwaeldet, door hem voortgestuwd,
Gewis den heelen nacht;
Dan joeg hy door zyn woest geraes,
Ja schrik en vrees u aen,
Of hy ontstak een dwaellicht ras
Verwyderd uit uw baen.
Misschien houdt gy voor bygeloof
Of schrik, 't geen ik u zing...
Gy dwaelt; hoor uit den mond myns vriends
Wat hy eens onderging:
"Eens, 'k reisde alleen, reeds was de zon--
Ter westkim ingedoken,
Door wind alléén werd de avondstilt'
Van tyd tot tyd verbroken;
De duisternis had ik allengs
Op de aerde neêr zien zygen,
En al 't gerucht langzamerhand
Op 't heelal hooren zwygen;
Ik was nog ruim eene uer van 't dorp
Waer ik moest gaen vernachten,
En waer myn magen my reeds lang
Onrustig moesten wachten;
Ik naekte thans een groote woud,
Met doodsche en sombre dreven,
Waerin men zei dat elke boom
Geluid en spraek kon geven;
't Was digt by een dier plaetsen, waer
Ons zuiderlyke buren
Hun hoogmoed ('t viel hun zelden voor!)
Eens moesten goed bezuren;
Ja eertyds had daer Belgies zoon,
In eenen zyner slagen
Getoond dat hy 't uitheemsche juk
Niet lyden kon of dragen.
Ik ging een goeden stap... toen ik
By duizende geruchten,
Hoorde eensklaps aen myn regter hand
Zeer hevig drymael zuchten;
Het spel begon, wat verder weêr
Daer hoorde ik iemand schettren,
En aen den andren kant in 't hout
Twee degens kryschend klettren.
'k Ging voort, maer 'k trok uit mynen stok
Een half verroesten degen,
En 'k vrong hem in de vuist,... maer 'k zag
Zich iets voor my bewegen!...
En achter my hoorde ik myn naem
Zeer duidlyk drymael noemen...
Ik peisde, de eerste die my naekt
Zal 't zich toch niet beroemen!
En licht,--dat blonk er overal,
'k Ging voort, hoewel verschrokken,
En 'k zag naer 't dwaellicht niet, dat my
Van mynen weg woû lokken.
Dit ging zoo voort, ik hoorde staêg
Of weenen, klagen, reden,
Dan lagchen, gillen, zingen, dan
Weêr roepen, zuchten, treden.
Zoo raekte ik eindlyk uit het woud
En trad de pachthoef binnen,
Alwaer men juist het avondmael
By 't houtvuer ging beginnen:
Ik zag zoo bleek wel als een doek
'k Stond regt slap op de beenen,
'k Vertelde hun wat me overkwam
In 't bosch daer zoo met eenen...
"--Gy zyt--zoo sprak myn oude neef--
Een wissen dood ontloopen,
Want had ge eens omgezien, dans moest
Gy 't met den dood bekoopen;
Dan vondt gy nimmer uwen weg
Uit bosch--'t is zeker--weder;
Dan zeegt gy ja van schrik en angst
Gewis ontzield ter neder.
En had ge een lichtje nagegaen,
Dan raektet gy verloren,
Dan was in poel, of ven, of kuil
De dood u ook beschoren--"
En by het warme mutsaerd-vuer
Na 't avondmael gezeten,
Verhaelde hy hoe 's vyands heir
Daer eens was uitgemeten;
En hoe hun leger werd verdelgd
Door byl en martelslagen,
En hoe de lyken, na den slag,
Op een gestapeld lagen;
Hoe hunne geesten nu des nachts
Hun hoon en schande wreken,
Met hier en daer een armen belg
En hals en nek te breken;
En hoe men somtyds reizers vond,
Versmoord in poel of grachten,
Die zynen raed--"zie nimmer om--"
Niet volgden of verachtten!--"
Gy reiziger door woud of hei'
Of over berg of veld,
Die altyd eenzaem op uw reis
Door niemand wordt verzeld;
Maek dat gy uw bestemming staêg
Bereikt, eer de avond daelt,
Eer gy verkeerde wegen neemt,
Of in het bosch verdwaelt.
_Brussel, 1841._
LEER HET BASJE.
IN HET ALBUM VAN MYNEN VRIEND HENRY GREGOIR.
Vide, cui fide.
--OUDE LEUS.--
Wen schilder W... te Amsterdam
Voor jaren heen verbleef,
En daer, met spelen van muzyk
Zyn leêgen tyd verdreef;
Gebeurde 't dat hy by een jood
Den winkel binnen trad,
Waer m'oud en nieuw muzyk verkocht,
En keus van alles had.
Hier zocht de schilder naer zyn wensch
Wat stukjes voor de fluit,
Legde alles zaem en sprak:--"zeg, vriend,
Wat geef ik voor den buit?--"
"--Zes guldens.--" zei de slimme vos.
"--Zes guldens! dat 's te vet...
Ik geef er dry, wat zeg je?--" "--Neen;
Voor zes meent je het met.--"
"--Dan ga ik op een ander zien;
Vaerwel...--" "--Vaerwel, mynheer!--"
Maer naeuwlyks was de schilder weg
Op 't joodje riep hem weêr;
"--He! kom maer hier, ik laet het jou...--"
Zei nu de looze jood,
En W... gaf zyn geld, en nam
Den rol, dien 't smausje bood.
Wanneer nu W... kwam te huis,
Ontrolde hy zyn schat,
En vond op 't eerste blaedje staen:
_Basso_... hy dacht wat 's dat?
Op 't tweede stond: _Viola_...--"nu!
Die vent heeft wis abuis--"
En _Organo_ was 't derde...--"ja;
Maer 'k ga weêr naer zyn huis?--"
Hy overzag ze eens altemael...
't Was alles voor den bas,
En 't minste stuk niets voor de fluit
Zoo als 't gekozen was.
Hy pakt zyn stukken weêr by een,
En gaet naer 's jodes huis
En sprak hem lagchend toe:--"Mynheer,
Voorzeker g' hebt abuis.
Van al wat ik daer even koos,
Vind ik het minst niet weêr,
't Is alles voor den bas...--" "--Wel nu,
_Leer dan het basje, heer!_..."--
_Turnhout, 1840._
INHOUD.
Herinneringen
Gepast antwoord
Het weesje
Waerom mogen de vrouwen de mis niet dienen?
Mozes op den Nyl
De dronkaerd en de doktor
De schynvriend
De spaensche overheersching
Winterlyden
Vaerwel aen mynen boezemvriend Swolfs
De duivel
Vaerwel eens jongen dichters aen 't leven
Op het huwelyk van ***
Morgen-uitstapje by myne geboorte stad
Pieter De Coninc
De jongeling en de grysaerd
De bedelaer
Aen haer
De tempel
De kikvorsch en de haes
De rust
Aen een reiziger
Leer het basje